Het begrip verwarringsgevaar speelt een belangrijke rol in de inbreukgrond onder sub b van artikel 2.20 BVIE en artikel 9 lid 2 onder b UMVo. Het gaat bij deze inbreukgrond om het gebruik van een teken (al dan niet als merk geregistreerd) dat te veel lijkt op een merk, terwijl ook nog eens sprake van waren of diensten die soortgelijk zijn. De merkhouder kan optreden tegen het gebruik van een teken dat te veel lijkt op zijn merk, maar een belangrijke voorwaarde daarvoor is dat het gebruik van dat teken leidt tot verwarringsgevaar.
Verwarringsgevaar
Wanneer is sprake van verwarringsgevaar? Dat moet globaal worden beoordeeld, met inachtneming van alle relevante omstandigheden van het concrete geval. Maar er zijn een aantal factoren die hierin een belangrijke rol spelen. Twee belangrijke factoren zijn de overeenstemming tussen het merk en het teken en de mate waarin de waren of diensten die worden aangeboden soortgelijk zijn. Er is een samenhang tussen de verschillende factoren. De mate van overeenstemming tussen de merken en de soortgelijkheid van de waren of diensten kunnen elkaar dus compenseren.[1] Wanneer merken dus in hoge mate overeenstemmen, terwijl de waren of diensten slechts in beperkte mate soortgelijk zijn, kan tóch verwarringsgevaar bestaan (en vice versa).
Overeenstemmend teken
Er is sprake van een overeenstemmend teken wanneer een teken in zodanige mate overeenstemming vertoont met het merk, dat het daardoor dezelfde totaalindruk achterlaat bij de gemiddelde consument (de "gemiddelde geïnformeerde, omzichtige en oplettende gewone consument" van de betrokken waren). Om vast te stellen in hoeverre een merk en een teken overeenstemmen wordt rekening gehouden met de overeenstemming in visueel, fonetisch en begripsmatig opzicht. Ook de onderscheidingskracht van een merk is een relevante factor.