Het prioriteitsrecht in het merkenrecht is het recht van een aanvrager om, bij het indienen van een nieuwe merkaanvraag in een ander land of rechtsgebied, dezelfde indieningsdatum te laten gelden als die van een eerdere aanvraag voor hetzelfde merk in een ander verdragsland. Dit recht is vastgelegd in artikel 4 van het Verdrag van Parijs tot bescherming van de industriële eigendom (UVP) en geldt binnen onder meer de Benelux, de Europese Unie en het internationale Madrid-systeem. Wie bijvoorbeeld eerst in Frankrijk een merk aanvraagt, kan binnen zes maanden in andere landen die partij zijn bij het verdrag prioriteit inroepen. De latere aanvraag wordt dan behandeld alsof zij op dezelfde datum als de eerste aanvraag is ingediend, waardoor eventuele tussentijdse aanmeldingen van derden buiten beschouwing blijven.
Om prioriteit te claimen, moet de latere aanvraag voldoen aan specifieke voorwaarden. Het moet gaan om dezelfde aanvrager (of diens rechtsopvolger), hetzelfde merk en dezelfde waren of diensten (of een deel daarvan). De prioriteitsclaim moet bij de indiening worden opgegeven en binnen de gestelde termijn worden onderbouwd met bewijsstukken, zoals een gewaarmerkt afschrift van de eerste aanvraag. Ook een eerste internationale of regionale aanvraag kan dienen als basis, mits het betrokken stelsel of land partij is bij het Verdrag van Parijs.
Voorbeeld: Een bedrijf vraagt op 1 januari een merk aan in Italië. Op 1 mei wil het hetzelfde merk registreren in Duitsland. Omdat beide landen partij zijn bij het Verdrag van Parijs en de termijn van zes maanden nog niet is verstreken, kan het bedrijf bij de Duitse aanvraag prioriteit inroepen. De Duitse aanvraag geldt dan als op 1 januari ingediend, waardoor een gelijkend merk dat op 15 maart in Duitsland is aangevraagd geen obstakel vormt.
Het prioriteitsrecht is een formeel recht: het verlengt niet de geldigheidsduur van het merk, maar bepaalt uitsluitend welke datum telt voor de beoordeling van nieuwheid en voorrang.